هر چیز که در این تورنمنت یورو ۲۰۰۸ به کام بود و هر چیزی که گزیدمان به کنار؛ برای من شنیدن تفسیرها و چشیدن نگاه این آقای صدر -مفسر فوتبال- تجربه ای نو و دلپذیر بود. نمی توانم بگویم تسلطش بر سینما یا تاریخ یا ... به حدی بود که بهت زده ام کند اما جولان ذهن ناآرام و بی قراری که شباهت ها را می دید و حلقه حلقه کنار هم می گذاشت تا تصویری گاه شاعرانه و گاه تاریخی از فوتبال بدهد برایم خوشایند بود و پر کشش. انگار اصلا این خاصیت من است؛ آنان را که از خارج این دایره بدان نفوذ می کنند و به تعبیر همکاران متاستاز می دهند بیشتر دوست می دارم. یک مثال دیگرش هم این اواخر برایم -با وجود علم به تمام اختلاف نظرها- خوزه مورینیو بوده است؛ معلم انگلیسی که می شود مترجم بابی رابسون و فرصتش که پیش می آید اهالی سنتی و کارشناس (!) را یکی پس از دیگری پشت سر می گذارد. برای من آن بازیکنانی که مثل فرانک لمپارد بیرون این مستطیل سبز رنگ کسی هستند برای خودشان دوست داشتنی ترند؛ فارغ از این که چقدر ستاره محسوب شوند. اصلا فوتبال را از آن جهت دوست دارم که روی هرچه دموکراسی زمینی است می برد. برای همین شاید معمولا دلم نمی خواهد جام را در دستان کاپیتان آلمان و برزیل یا منچستر یونایتد و رئال مادرید ببینم. شاید دلم می خواهد یک نوبت نانوشته ای رعایت شود و چیزی به نام مونوپولی دیگر اینجا جان نگیرد.