حالا من هیچی! شما فکر کن خودت یه سوسک سیاه متشخص! آخه باید به خاطر یه طاقواز افتادن رو زمین٬ دچار فوت کردگی مزمن بشی؟! یعنی چی سوسکا به پشت که می افتن هیچ کاری جز دست و پا زدن و طلب کمک کردن٬ از دستشون بر نمیاد؟! یعنی چی که باید اینقدر دست و پا بزنن تا جونشون در بره؟! بعد اون وقت همین شما میای میگی «خطا بر قلم صنع» نرفت؟! خب حقت نیست یه حافظی پیدا بشه و دستت بندازه و بگه «آفرین بر نظر پاک خطاپوشت باد»؟! خودت بودی خوشت میومد که دو روز لنگ در هوا جون می کندی و دعا می کردی که یه شیر پاک خورده ای از راه برسه و با دمپایی بکوبه تو سرت تا زودتر خلاص بشی؟ نه؛ این تن بمیره٬ همین تو نبودی که می گفتی هر چیزی طبیعیش بهتره؟ یعنی حالا من هیچی؛ فکر کن خودت خدا! داری انس و حیوان می آفرینی به ذهنت خطور نمیکنه یه چیزی درست کنی که وقتی از اون وری میافته لااقل بعدش بتونه برگرده و به راهش ادامه بده؟ خب اگه فک میکنی که سوسک بده چرا می آفرینیش؟ اگه بهش داری زندگی میدی دیگه چرا زجرکشش میکنی؟ میخوای گناهاش پاک بشه؟! میخوای زیر بار آزمایش الهی تقواش محک بخوره؟! اینجوریه جدی؟!!!

دوستان و آشنایانی که از احوال من پرسیده بودند... چاکر همگی هم هستیم. فکر نکنم دیگه بتونید منو بشناسید. شدم یه خرس چاق خوابالو!

این رو هم یکی از دوستان خواننده مرحمت فرمودند و فرستادند. یعنی دقت کنین تصورات دوستان از من٬ چقده صک.صیه!