روا مدار خدایا که در حریم وصال               رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل     توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

حالا داشتم سوال های احوال پرسانه را جواب می دادم در حالی که هنوز به خاطرم نیامده بود کجا دیدمش.

: ابوی خوب هستند؟ - الحمدلله : خانم والده چطور؟ ایشون هم خوبن؛ سلام دارن خدمتتون.

: روزگار بر وفق مراد هست؟ - شکر؛ بحمدالله بدک نیست.

من چرا این بابا را یادم نمی آمد. رسم احترام است که من هم در مقابل چهار تا حال و احوال در مقابل بپرسم. اما آخر احوال که را؟! بگویم پدر و مادرتان چطورند می ترسم بگوید فلانی آنها که صد سال پیش فوت کردند. حال بچه ها را بپرسم ممکن است اصلا بچه پس نیانداخته باشد تا به حال. حال زن این ها را هم که نمی شود پرسید؛ بهشان بر می خورد. همان کار و بارش را بپرسم بهتر است چون لااقل این طوری شاید فهمیدم اصلا این من را از کجا می شناسد. آمدم شروع کنم که باز پیش دستی کرد و گفت: «حقیقتش ما خانواده نیازمندی هستیم...»

هنوز نیم ساعت بعد از اینکه ۱۰۰۰ تومن گذاشته بودم کف دستش داشتم گیج می زدم که چه کلاهی رفته است به سرم!

پینوشت: کامنت نارنج عزیز را روی پست «چرا لایحه به چپم» بخوانید. باور کنید من این خانم را بیشتر از سه سال است می شناسم و می دانم چه حالی داده است به من که کامنت های اینطوری گذاشته. ضمنا گفته است که این را برای خوانندگانم اینجا نوشته.

«اگر قرار بود اجازه داشته باشید فردا ۵ قانون را در این مملکت حذف کنید یا تغییر جدی بدهید٬ به ترتیب اولویتتان کدام ها را از کتاب قانون پاک می کردید یا تغییر می دادید؟»

طبیعتا اکثر ما متن قانون را دقیق نمی دانیم. مثلا فقط می دانیم قانون انتخاباتی هست. ممکن است جزئیاتی از آن را بدانیم. اما می بینیم قوانین موجود که در انتخابات فعلی تبلور پیدا می کنند با اپتیموم فاصله زیادی دارد. هر کدام از ما هم لابد سراغ قانونی می رویم که بیشتر دغدغه مان است. حالا یا جدا زده پدر زندگی خودمان را درآورده و یا حس می کنیم آنقدر فراگیر است که با حل آن تفاوتی اساسی در زندگی همه اتفاق می افتد. آمدم ۵ تای خودم را لیست کردم و دیدم زبانم لال انگار یا گیر داده ام به دین و مذهب و یا به ارکان نظام! فکرش را بکنید میان آن همه اولویت فقط میشد بلند بلند گفت که دخل قانون صدا و سیمای انحصاری و تمام دولتی را می آوردم. بین خودمان باشد ولی این تازه اولویت پنجمم بود. گفتم که کوزه شکست! شما هم اگر حتی شده ذهنی این کار را بکنید و ببینید جراتش را دارید در ایران زندگی کنید و عیان قوانینی را که دلخواه نیستند فریاد بزنید؟ باز به این نتیجه رسیدم که جرات می خواهد آدمی در سرزمین من درد واقعی را بگوید. هنوز شروع نشده تنم لرزید؛ من هم که ترسو! خدایی قبول کنید بازی من از خیلی از این بازی های بی سر و ته وبلاگشهری سرگرم کننده تر و بدردبخورتر بود. این جوری لااقل معلوم می شد جنبش های مدنی ما دنبال فرعیات هستند و حتی بنا نیست گرهی از کار فروبسته خود بگشایند. نهادهای مدنی مان هم که کارشان واکنش نشان دادن است. منتظرند تا یک جایی کسی حرفی بزند تا بیانیه صادر کنند؛ از همان ها که نه کسی میخواند و نه به اعتبارش آبی از آب تکان می خورد. برنامه ای در کار نیست! می ایستند تا از حریف -دولت یا هر سیستم حکومتی دیگر- عملی سر بزند تا اینها عکس العملی نشان دهند. خب بالاخره کسی که فقط دفاع می کند٬ گل می خورد! شاید کم بخورد ولی می خورد. همین است که جامعه مدنی ایران دائم در مقابل دولت ها پس می رود و عقب می نشیند. اصلا ما را چه به این حرفها! برویم به همان لایحه بازیمان برسیم.

گفتم گل یادم افتاد که قطبی هم بالاخره گیر داد به داوری و مدیریت مالی و ... ولی نگفت باقری گل زد و در حالی که قطبی انتظار داشت به سویش بیاید٬ محلش نگذاشت و رفت با عابدزاده بندری رقصید!

من اینجا یک اقلیتم. اقلیتی که چون نمی تواند مشکلات خودش را حل کند به فکر حل مشکل زن همسایه افتاده است؛ همان زن روستایی که مردش به چشم دام نگاهش می کند و یا این زن شهری که چشم ندارد در روز روشن آرایش را به صورت خواهر و مادر من ببیند. مگر غیر از این است که مشکل امثال ما آن قانونی ست که گشت ارشاد را روانه خیابان می کند و آن یکی تبصره که به جرم اعتقاداتمان برایمان محدوده ترقی و پیشرفت قائل می شود؟ چرا صدایمان آنجا در نمی آید؟ چون ما اقلیتیم. جرممان همین است. چون اکثر خانواده های جامعه -آنها که ما نگران خدشه بر کیانشان هستیم- دلشان از خوشی اینکه می بینند قانون توی سر ما می زند ضعف می رود. اگر روزی بخواهیم از حقوقمان دفاع کنیم خواهی دید چطور اعضای همین خانواده های کیانمند جلویمان شاخ می شوند که خفه شوید و بتمرگید سر جایتان. فکر نمی کنم پایمال شدن حقوق زنانه آن خانم محترم که امروز دل نازک وبلاگشهر را به درد آورده است برای خودش مهمتر از نذر بر زمین مانده و حج نرفته باشد. حالا تو می گویی وامصیبتا سر دهیم که آهای قاضی القضات٬ این زن که خودش گرم است و نمی فهمد٬ نباید هوو داشته باشد؟ باور کن خیلی از این زنها که سنگشان را به سینه می زنی حاضرند قربة الی الله برای مردشان زن دوم هم بگیرند. آنها متدینند و مومن و اگر مطمئن باشند که اسلام همینهاست با طیب خاطر استقبالش می کنند. 

تازه از تو چه پنهان٬ وقتی آن متن مهریه را نوشتم و اظهانظر بعضی دوستان را خواندم بیشتر فهمیدم که من بیهوده وبلاگستانی ها را از خود می دانم. اقلیت تر از آن بودم که فکر می کردم. بیشتر معتقد شدم که قوانین تعدد زوجات بسیار به قامت اندیشه مردم ما برازنده است.

پینوشت: این مطلب رضا را هم به عنوان تکمله نوشته ام بخوانید. حرفهایش اگرچه از منظر دیگری ست اما طبق معمول جمع و جورتر از درددل های بی سامان من است.

فکرم به جایی قد نمی دهد. کاش دوستی بود هنوز. نه از آنها که تلفنی باید تازه از ماوقع چند ماه پیش باخبرشان کرد. نه آنها که نگاهم را نمی بینند. خودم مانده ام و خودم. این بار خستگی را در کدامین زاویه بنهم؟ آشیانی هست تا این بغض فروخورده را بشکنم؟ این پلک سنگین را کجا فروبندم؟